Dewiacje seksualne

Dewiacje seksualne

Dewiacje (gr. parafilia) to najprościej rzecz ujmując zaburzenia preferencji seksualnych. Mamy z nimi do czynienia w przypadku, gdy dana osoba podnieca się pod wpływem osób lub sytuacji nie uznanych społecznie za normatywne, czyli wykraczających poza granice normalnych zachowań seksualnych.

Istnieją odchylenia od norm medycznych oraz norm społecznych.

W przypadku, gdy obiektem seksualnym nie jest druga dorosła osoba mówimy o pedofilii. Nekrofilia to stan, w którym bodźcem stymulującym są ludzkie zwłoki. Co ciekawe, skłonność ta może wiązać się ze wszystkimi obiektami, które dewiantowi kojarzą się ze śmiercią – mogą to być np. ludzie pogrążeni we śnie. Jeśli ktoś odczuwa pobudzenie lub satysfakcję seksualną w czasie obcowania cielesnego ze zwierzętami mamy do czynienia z tzw. zoofilią. Dotychczas zdiagnozowano kilkaset dewiacji seksualnych, z których istnienia wiele osób nie zdaje sobie sprawy (patrz tabela).

 

Nazwa dewiacji Krótki opis
KAZIRODZTWO kontakty seksualne, do których dochodzi między osobami blisko spokrewnionymi
NIMFOMANIA Hiperaktywność seksualna występująca u kobiet
PIGMALIOZNIM Doświadczanie stanu podniecenia seksualnego na widok zdjęć pornograficznych
ZELOFILIA Satysfakcja seksualna wiąże się jedynie z fantazjami dotyczącymi ewentualnego partnera
RAPTOFILIA Rozkosz jest osiągana w czasie gwałtu dokonywanego na partnerze

 

Dewiacja seksualna może mieć także przyczynę w sposobie realizacji aktu seksualnego. Objawia się wtedy w formie sadyzmu (satysfakcja wiąże się w tym przypadku z zadawaniem psychicznego oraz fizycznego bólu partnerowi), masochizmu (satysfakcja z bycia upokarzanym) czy ekshibicjonizmu (pokazywanie narządów płciowych osobom obcym).

Mimo wielu badań naukowych do tej pory nie udało się poznać jednoznacznych przyczyn występowania zaburzeń preferencji seksualnych. Niektórzy uczeni twierdzą, że u ich źródła leżą uwarunkowania wrodzone, inni łączą je z cechami osobowości. Nie można pominąć tutaj także środowiska, z którego pochodzi dewiant. Sadyści to bowiem często osoby, które w dzieciństwo były obiektem przemocy fizycznej lub psychicznej. A może dewiacje są uwarunkowane społecznie lub są świadomym wyborem? Co istotne wielu chorych może nie zdawać sobie sprawy ze swoich zaburzeń, co powoduje, że nic z nimi nie robią a to wpływa negatywnie na kontakty z partnerem, w skrajnych przypadkach uniemożliwia funkcjonowanie w społeczeństwie.

Terapia jest zawsze konieczna. Bywa, że wystarcza pomoc psychologiczna, w wielu przypadkach potrzebna jest jednak także farmakoterapia (skrajnym przypadkiem jest kastracja w celu osłabienia popędu seksualnego np. w przypadku pedofilii) i stały kontakt z lekarzem psychiatrą wyspecjalizowanym w udzielaniu pomocy osobom zaburzonym na tle seksualnym. Warto dodać, że wiele osób dotkniętych parafilią ma poczucie winy, odczuwa wyrzuty sumienia, co prowadzi do przewlekłych depresji.

Szukając pomocy, należy zwrócić się do organizacji wyspecjalizowanych w prowadzeniu tego typu terapii. W życiu codziennym należy zawsze zwracać uwagę na niemoralne zachowania w otoczeniu, a wszelkie przejawy rozpusty zdecydowanie piętnować. Trwają także prace nad zmianami ustawy o policji, która pozwoli skuteczniej walczyć z dewiacjami seksualnymi, szczególnie z pedofilami. Podstawą jest jednak społeczny opór wobec tego typu zachowań, zgłaszanie jakichkolwiek zaobserwowanych odchyleń od normy odpowiednim organom.